Dlaczego mleko nigdy się nie gotuje kiedy przy nim stoisz? Dlaczego na ubrania włożone po raz pierwszy zawsze musi rozlać się kawa, herbata, barszcz czy tłuszcz? Dlaczego gdy u mechanika chcesz pokazać, że samochód nie zapala, przy nim zapala od razu? Dlaczego gdy zawiesza ci się komputer przy wezwanym informatyku działa bez zarzutu? To złośliwość przedmiotów martwych. Klucz zawsze będzie na dnie torby pod stosem zrobionych zakupów,
Spinka do włosów zapada się pod ziemię, kiedy włosy wpadają do talerza. Złośliwość przedmiotów zwykłych , to niewinna igraszka w porównaniu z perfidią nowoczesnej techniki. Coś co miało służyć naszej wygodzie i przyjemności, być sprzymierzeńcem zaczyna być największym wrogiem. Taki ekspres do kawy, ten od którego nasze poranki miały być wypełnione aromatem cudownej kawy . Byle jaka, letnia i cuchnąca papierem ciecz sącząca się z niego nie znalazła by uznania nawet w polowej garkuchni żołnierskiej. Taka krajalnica, karbownica, urządzenie do masarzu, maszynka do zdejmowania „kotów” …Same porywające zdobycze techniki. Instrukcje ich obsługi mogą dorównywać objętością dziełom Sienkiewicza. Jesteśmy zniewoleni zdobyczami techniki. Ludzie „samochodowi” tracą stopniowo umiejętność chodzenia, ludzie „telewizyjni” – samodzielnego myślenia, „komputerowi” – umiejętność posługiwania się długopisem i z ledwością jest w stanie się podpisać, dla posiadacza pralki – upranie w ręku bielizny jest zadaniem ponad siły. W razie odcięcia od źródła prądu i paliwa staniemy się….I wkręceni w tryby rozkręconej przez siebie maszyny postępu jako homo technikus rozglądamy się za odsieczą.

W czasach nam odległych, królowie zamawiali u artystów i malarzy portrety swoje i swoich bliskich. Dziś fotografia wyparła portrety i obrazy malowane. Całe rodziny pozują do zdjęć a nie do obrazów. Dziś a[arat fotograficzny jest prawie w każdym telefonie komórkowym, a fotografia cyfrowa jest pojęciem który zna penie każdy uczeń szkoły podstawowej.
Z pewnością wszyscy posiadamy swoich zbiorach zdjęcia rodzinne zrobione podczas ważnych uroczystości, czy też wypraw wakacyjnych. Fotografie, to pamiątki rodzinne, które gdy oglądamy po latach, są nam szczególnie bliskie. Ileż uroku jest w starych fotografiach w kolorze sepii, przechowywanych niejednokrotnie z wielkim pietyzmem, mających swoją historię…

Cudzoziemcy przyjeżdżający do Polski zauważyli, że Polacy nie uśmiechają się do siebie. Idąc ulicą z nawyku mijają przechodniów z pogodnym i życzliwym wyrazem twarzy. I z czym się spotykają? Ze zdumieniem a czasem nawet wrogością. Wówczas nawet im uśmiech stygnie na twarzy. Nie wystarczą nowoczesne supermarkety, salony zagranicznych samochodów, kolorowe neony, autostrady ani metro w Warszawie, aby Polacy tak naprawdę byli Europejczykami…Polacy wejdą do Europy kiedy przestaną być tacy ponurzy.
Wesołość na twarzy ma związek z klimatem, liczbą słonecznych dni, temperaturą kolorem nieba i intensywnością barw otoczenia. Największymi ponurakami są perfekcjoniści, którzy całą energię zużywają na naprawianie innych według swoich pryncypiów. Siebie skazują na ciągłe niezadowolenie a innym odbierają ochotę do radości. Człowiek woli odbierać humor. Warto jednak w nim uczestniczyć, czyli nie tylko brać, ale również dzielić się tym co wesołe czerpiąc to z własnego skarbca humoru. A co nas tak naprawdę bawi lub śmieszy? Może humor Joanny Chmielewskiej lub Marka Twaina, Może bawi nas Olga Lipińska i wieczór kabaretowy? Może czastuszki, czy subtelny żart dowcipów rysunkowych? Soczystość realiów, czy pure nonsens? Skompletujmy kolekcję książek, filmów dvd, żartów rysunkowych. I używajmy do woli! Śmiech ludzi zbliża, dodaje lekkości stosunkom z ludźmi w pracy, w domu, na ulicy, w sklepie, tramwaju czy autobusie. „Śmiejmy się do ludzi i z ludźmi, a nie z ludzi”.

Przebaczenie jest mostem dla odważnych, dzielnych i gotowych zmierzyć się z własnymi słabościami. To przejście dla osób gotowych na nowo zaufać innym, potrafiącym na nowo odbudować z nimi relacje. To wymiana żarówki z przepalonej na tę, która rozbłyśnie nowym światłem. Oświetli ona i ociepli serce osoby skrzywdzonej a zarazem będzie drogowskazem i promykiem które dotrze do każdego ciemnego zakamarka ludzkiego serca. Może czasem warto zainwestować w oświetlenie halogenowe, poświęcając tradycyjną żarówkę, aby na nowo nasze serce rozpromieniło się zaufaniem do innych i zapomniało o złych doświadczeniach.

Wojny toczone w rodzinie, wśród przyjaciół i ludzi z którymi na co dzień pracujemy przysparzają nam najwięcej cierpienia, bo na wojnach prawdziwych ranią wrogowie, którzy już z założenia muszą pałac do siebie nienawiścią. W wojnach pomiędzy bliskimi zdrady i urazy zamykają nas w klatce trudnej do zaakceptowania krzywdy. Wybaczenie jest kluczem, który może nas z niej tylko uwolnić. Jedni chcą, lecz nie potrafią zdobyć się na ten gest, inni nie potrafią zrozumieć, że trzeba się o to starać. Czy są ludzie, którzy choćby raz nie zawiedli się na kimś bliskim. Na szczęście większość tego typu ran pozostawia niezbyt widoczne blizny, o których dosyć łatwo zapominamy. Czasem bywa jednak tak że kamyczek urazy rośnie do rozmiarów góry. Czy to dlatego, że doznana krzywda jest wyjątkowo bolesna i dotkliwa, czy też dlatego, że osoba dotknięta nie potrafi wybaczyć a ma wyjątkowo pamiętną i mściwą naturę… Uraz, zawód jest czym subiektywnym. Jednego zrani złośliwa plotka, lub niedotrzymanie słowa, innego kłamstwo, czy zwrot długu nie dokonany w terminie. Każdy z nas reaguje inaczej na krzywdę. Bywa, że próbujemy odbudowa relacje na nowo, innym razem, że nie warto sobie głowy zawracać. Zawsze jednak obiecujemy sobie, że w przyszłości rozpoznamy hipokrytów i oszustów. Są też tacy, którzy próbują uzna , że nic się nie stało i złudnie liczą na zapomnienie, które nie przychodzi i są coraz bardziej wściekli, nieufni i rozczarowani. Może jedyna prosta droga to wybaczenie. Następuje ono z pozycji siły, nie słabości bo jest tylko dla tych którzy są zdolni zmierzyć się ze swym bólem, goryczą i gotowych do zaufania innym, którzy nie chcą obnosi się z wyciśniętym na swym sercu piętnem doznanej krzywdy.